TLIF - stabilizacja kręgosłupa. Technika operacyjna
Stabilizacja kręgosłupa jest grupą procedur stosowanych w leczeniu schorzeń kręgosłupa. Jedną z metod jest TLIF, czyli z angielskiego "przezotworowe, lędźwiowe zespolenie międzytrzonowe".

 
TLIF (ang. Transforaminal Lumbar Interbody Fusion) powstał jako rozwinięcie zabiegu PLIF, którego cel jest dokładnie ten sam: usunięcie dysku międzykręgowego, przygotowanie przestrzeni po usunięciu dysku i wprowadzenie do niej implantu w formie klatki (z ang. cage). W stosunku do PLIF zabieg TLIF charakteryzuje się mniejszą inwazyjnością, jego główna wada to ograniczony dostęp utrudniający prawidłowe przygotowanie przestrzeni międzykręgowej.
 
Cięcie skórne znajduje się ok. 4-5 cm od linii środkowej. Po odpreparowaniu mięśni międzykręgowych należy usunąć staw międzykręgowy.
Po usunięciu stawu międzykręgowego usuwa się tą drogą jądro miażdżyste. Następnie ostrymi narzędziami należy usunąć chrząstkę pokrywającą sąsiednie trzony kręgów. Do przestrzeni wprowadzany jest implant a także materiał kostny, który stwarza dogodne warunki do zrośnięcia się trzonów. Na koniec konstrukcję uzupełnia się śrubami, które zapobiegają niekorzystym ruchom sąsiednich trzonów względem siebie.
 
Należy pamiętać, że prawidłowo wykonany zabieg stabilizacji międzytrzonowej zaledwie stwarza warunki do zrośnięcia się sąsiednich trzonów. Reszta należy już do naturalnych procesów przebudowy kości. W stosunku do zabiegu PLIF w przypadku metody TLIF w związku z ograniczonym dostępem uważa się, że odsetek niepowodzeniam czyli braku zrostu jest nieco wyższy. Przy braku czynników ryzyka takich jak cukrzyca, palenie tytoniu oraz patologiczna otyłość odsetek prawidłowego zrostu kostnego sięga ok. 90% w stosunku do ok. 95% przy metodzie PLIF.

Opinia eksperta

dariusz łątka

dr n. med. Dariusz Łątka

Ordynator Oddziału Neurochirurgii WCM w Opolu
"TLIF jest skuteczną i bezpieczną metodą osiągnięcia spondylodezy lędźwiowej (zrostu kręgów). Niewątpliwą  zaletą tej techniki jest możliwość uniknięcia bliznowacenia w obrębie kanału kręgowego, gdyż droga discektomii jak i stabilizacji jest pozakanałowa (przez otwór miedzykręgowy). Przy wykorzystaniu technik tubularnych (MIS) niewielki jest także uraz mięśni przykręgosłupowych. Metoda te szczególnie dobrze sprawdza się w niestabilnościach kręgosłupa ze zdecydowaną lateralizacją dolegliwości korzeniowych z chorego segmentu - wybieramy wówczas dostęp od strony dolegliwości, oszczędzamy  przeciwną stronę, a uzyskujemy efekt spondylodezy zbliżony do rozległej obustronnej operacji od tyłu."

Przypadek kliniczny


Pacjentka lat 37 zgłosiła się do lekarza z powodu bólu okolicy lędźwiowo-krzyżowej od około 2 lat. Podjęta próba leczenia nieoperacyjnego nie przyniosła poprawy. W wykonanym badaniu rezonansu magnetycznego (zdjęcie obok) wykazano cechy kręgozmyku (dokładniej: tyłozmyku czyli retrolistezy) oraz zmiany zwyrodnieniowe krążka międzykręgowego. Wykonano zabieg TLIF, po 6 miesiącach od zabiegu pacjentka nie zgłaszała dolegliwości bólowych.


wersja desktop powrót do wersji mobilnej