Epiduralne iniekcje steroidowe w odcinku lędźwiowym
Ból kręgosłupa promieniujący do kończyny dolnej często spowodowany jest uciskiem na korzenie nerwowe. O ile sam ucisk może powodować uszkodzenie delikatnych nerwów, główną przyczyną bólu jest stan zapalny, czyli naturalna reakcja odpornościowa organizmu na drażnienie. Dlatego leki przeciwzapalne są często bardzo skuteczne. Mogą one być podawane ogólnie, np. doustnie, domięśniowo itp., lub lokalnie, czyli bezpośrednio w miejsce objęte procesem zapalnym. Jedną z form miejscowego podawania leków są iniekcje epiduralne.

Rdzeń kręgowy oraz korzenie nerwowe biegnące w kanale kręgowym są osłonięte oponą twardą, która chroni delikatne struktury nerwowe. Przestrzeń pomiędzy ścianą kanału kręgowego a oponą twardą nazywana jest przestrzenią nadtwardówkową, inaczej epiduralną. To właśnie w to miejsce mogą być podawane przeciwzapalne leki steroidowe tak, aby uzyskać maksymalne stężenie leku w miejscu gdzie dochodzi do uszkodzenia. Preparatów, które można podać nadtwardówkowo jest wiele, często stosowane są np.deksametazon, metyloprednizolon, betametazon. W stosunku do leków doustnych miejscowe podawanie leków pozwala uzyskać znacznie wyższe stężenia leku w ognisku zapalnym przy znacznie mniejszym działaniu na inne narządy, przez co minimalizuje się częstość występowania działań niepożądanych, np. choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Istnieje kilka metod wstrzykiwania leków steroidowych do przestrzeni nadtwardówkowych, najczęściej stosowane to:
  • droga interlaminarna
    Igła wprowadzana jest pomiędzy blaszki łuków kręgów (blaszka łuku kręgu to w języku angielskim lamina, stąd nazwa). Technicznie najprostsza metoda, użycie aparatu rentgenowskiego ułatwia prawidłowe wprowadzenie igły. W tym wypadku konieczne jest podanie dość dużej ilości leku, najczęściej 5-10 ml, nie należy tą drogą podawać leków miejscowo znieczulających, np. lignokainy.
  • droga transforaminalna
    Lek wprowadzany jest za pomocą zakrzywionej igły przez otwór międzykręgowy (ang. foramen). Zabieg wykonywany jest wyłącznie pod kontrolą aparatu rentgenowskiego, do poprawnego zlokalizowania korzenia nerwowego konieczne jest użycie środka kontrastowego. Metoda ta jest dużo bardziej selektywna: lek podawany jest po stronie brzusznej korzenia, gdzie najczęściej zlokalizowana jest zmiana patologiczna (np. wypuklina jądra miażdżystego). Dzięki temu, objętość leku jest znacznie mniejsza, około 1 ml, co redukuje działania niepożadane. Ponadto ze względu na dużą selektywność metoda ta może być traktowana jako narzędzie diagnostyczne: ustąpienie bólu po podaniu leku w okolicę określonego korzenia oznacza, że korzeń tan jest objęty procesem zapalnym, najczęściej w wyniku ucisku.
wersja desktop powrót do wersji mobilnej