Anatomia urazów kręgosłupa
Odcinek kręgosłupa, w którym doszło do złamania ma kluczowe znaczenie rokownicze. Najważniejszy jest stosunek poziomu uszkodzenia do rdzenia kręgowego.

Rdzeń kręgowy po wyjściu z jamy czaszki przez otwór wielki przebiega w kanale kręgowym poprzez odcinek szyjny i piersiowy kręgosłupa aż do mniej więcej pierwszego kręgu lędźwiowego, gdzie znajduje się stożek rdzenia. Poniżej przechodzi płynnie w tzw. koński ogon, czyli pęczek korzeni nerwowych. 
 
Gdy dochodzi do urazu na poziomie, w którym przebiega rdzeń kręgowy, jeśli doszło do zwężenia światła kanału kręgowego (na przykład przez odłamy kostne) ryzyko uszkodzenia rdzenia kręgowego jest wysokie. Objawia się to całkowitym lub częściowym porażeniem kończyn.
 
Odcinek szyjny
 
Ponieważ w odcinku szyjnym rdzeń kręgowy ma dużą średnicę a ruchomość szyi jest znaczna, złamania odcinka szyjnego obciążone są stosunkowo wysokim ryzykiem porażenia kończyn. Co piąte złamanie odcinka szyjnego kręgosłupa przebiega z zaburzeniami neurologicznymi [1]. Jeśli rdzeń uszkodzony jest wysoko (powyżej C4 czyli czwartego kręgu szyjnego) dochodzi do paraliżu czterech kończyn oraz niewydolności oddechowej. Urazy niższe powodują porażenie kończyn dolnych, możliwe są częściowe porażenia: osłabienie siły mięśni kończyn, lub porażenie tylko jednej kończyny. 
 
W odcinku szyjnym wyróżnia się złamania kręgów szczytowych (kompleks C1/C2) i złamania poniżej obrotnika (poniżej C2). Pod względem diagnostyki i leczenia są to dwie znacząco różniące się grupy uszkodzeń. Najczęściej złamaniu ulega drugi krąg szyjny (C2), w około 24% przypadków, następnie C6 i C7 (łącznie 39,3%). Strukturą kręgu najbardziej podatną na złamania jest trzon kręgu. Około 1/3 wszystkich urazów odcinka szyjnego uważana jest za "klinicznie mało istotne".[2]
wersja desktop powrót do wersji mobilnej