Postępowanie w złamaniach odcinka piersiowo-lędźwiowego kręgosłupa
Zdecydowana większość złamań w tym odcinku jest stabilna i nie wymaga leczenia operacyjnego. Decyzję co do leczenia podejmuje się na podstawie badań obrazowych oraz obrazu klinicznego. Co prawda do identyfikacji złamania zazwyczaj wystarcza zdjęcie RTG, badanie TK jest bardziej czułe i pozwala zobaczyć kręgosłup na przekrojach osiowych.

 
W uzasadnionych przypadkach konieczne jest wykonanie badania MRI, zwłaszcza jeśli doszło do zaburzeń neurologicznych. Co prawda badanie to stosunkowo słabo obrazuje kości ale pozwala ocenić stan elementów więzadłowych oraz struktur nerwowych - rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych.
 
Obecnie nie ma jednoznacznie ustalonych kryteriów kwalifikacji do leczenia operacyjnego. W dużym uproszczeniu można powiedzieć, że większość złamań typu A nie wymaga operacji a większość złamań typu B i C jest niestabilna i powinna być leczona operacyjnie. Ostatnio wprowadzono skalę TLICS (ang. Thoracolumbar Injury Classification and Severity Score czyli Klasyfikacja Urazów Piersiowo-Lędźwiowych oraz Ocena Ciężkości Urazu). Uwzględnia ona trzy główne czynniki: wygląd (morfologię złamania) w badaniach obrazowych, stan neurologiczny oraz stan więzadła podłużnego tylnego (tabela poniżej).

Morfologia złamania

Kompresyjne

1

Kompresyjne + wybuchowe (wieloodłamowe)

+1

Rotacja/translacja

3

Dystrakcja

4

Stan neurologiczny

Bez deficytu (paraliżu)

0

Uszkodzenie korzeni

2

Uszkodzenie rdzenia kręgowego, stożka niecałkowite

3

Uszkodzenie rdzenia kręgowego, stożka całkowite

2

Zesp. ogona końskiego

3

Stan więzadła podlużnego tylnego

Całe

0

Podejrzenie uszkodzenia/nieokreślone

2

Przerwane

3

 
Tabela 1. Skala TLICS (na podstawie [1])

Interpretacja wyników:
suma punktów

leczenie

<4

zachowawcze (nieoperacyjne)

=4

zachowawcze lub operacyjne

>4

operacyjne



Typowe złamanie kompresyjne bez przemieszczenia odłamów to 2 pkt., czyli może być leczone zachowawczo.
wersja desktop powrót do wersji mobilnej